Doustne leki przeciwkrzepliwe niebędące antagonistami witaminy K (non-vitamin K antagonist oral anticoagulant, NOAC) w ciągu ostatniej dekady stały się podstawą profilaktyki udaru mózgu i zatorowości systemowej u pacjentów z migotaniem przedsionków (atrial fibrillation, AF) oraz profilaktyki i leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (1). Ich skuteczność, korzystny profil bezpieczeństwa, łatwe dawkowanie, brak konieczności monitorowania INR, niskie ryzyko interakcji międzylekowych, brak ograniczeń dietetycznych oraz szybki efekt terapeutyczny sprawiły, że w większości sytuacji klinicznych wyparły antagonistów witaminy K z pozycji leków pierwszego wyboru. Mimo dostępności szczegółowych wytycznych i jednoznacznych kryteriów rejestracyjnych, codzienna praktyka kliniczna nadal stawia przed lekarzami wiele pytań.

Zaloguj się i przeczytaj bezpłatnie całą treść artykułu.

Nie masz jeszcze konta dostępowego?
Zarejestruj się bezpłatnie, a otrzymasz:
* dostęp do wszystkich doniesień oraz pełnych tekstów artykułów naukowych w naszej Czytelni,
* prawo do bezpłatnego otrzymywania newslettera "Aktualności TERAPIA" z przeglądem interesujących i przydatnych wiadomości ze świata medycyny oraz systemu ochrony zdrowia w Polsce i na świecie,
* możliwość komentowania bieżących wydarzeń oraz udziału w ciekawych quizach i konkursach.
Zapraszamy serdecznie, dołącz do naszej społeczności.