Pregabalina zaliczana jest do grupy leków przeciwpadaczkowych, działających na podjednostkę alfa-2-delta białka G kanału wapniowego regulowanego napięciem (voltage-gated calcium channel, VGCC). W zakresie struktury i budowy chemicznej pregabalina przypomina kwas gamma-aminomasłowy, aczkolwiek warto przypomnieć, że nie wykazuje ona efektu farmakologicznego w układzie GABA-ergicznym. W konsekwencji swojego efektu farmakologicznego pregabalina zmniejsza stężenie jonów wapnia w komórkach ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz nasila procesy hamowania pre- i postsynaptycznego w OUN, a to przekłada się wprost na jej działanie kliniczne. Jednym z istotniejszych efektów działania pregabaliny jest zmniejszenie uwalniania neuroprzekaźników probólowych z pęcherzyków cytoplazmatycznych do szczeliny synaptycznej, zmniejszenie ich stężenia w szczelinie synaptycznej, a także zmniejszenie pobudliwości i nadwrażliwości neuronów rdzeniowych i na poziomie ponadrdzeniowym (1–3).

Zaloguj się i przeczytaj bezpłatnie całą treść artykułu.

Nie masz jeszcze konta dostępowego?
Zarejestruj się bezpłatnie, a otrzymasz:
* dostęp do wszystkich doniesień oraz pełnych tekstów artykułów naukowych w naszej Czytelni,
* prawo do bezpłatnego otrzymywania newslettera "Aktualności TERAPIA" z przeglądem interesujących i przydatnych wiadomości ze świata medycyny oraz systemu ochrony zdrowia w Polsce i na świecie,
* możliwość komentowania bieżących wydarzeń oraz udziału w ciekawych quizach i konkursach.
Zapraszamy serdecznie, dołącz do naszej społeczności.