Zgodnie z aktualnymi wytycznymi europejskimi Maastricht III (Malfertheiner i wsp., Gut 2007) i ostatnimi ustaleniami Grupy Roboczej Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii (Dzieniszewski i Jarosz, Gastroenterologia Polska 2004) leczenie pierwszego wyboru przeciwko Helicobacter pylori (Hp) opiera się na jednym z inhibitorów pompy protonowej (IPP) i dwóch spośród trzech antybiotyków: amoksycylinie (2x 1 g), klaritromycynie (2x 500 mg)
i metronidazolu (2x 500 mg) przyjmowanych 2 razy dziennie przez 7 dni.

Z powodu oporności Hp na klaritromycynę odsetek eradykacji, wynoszący dawniej 80%, obniżył się ostatnio do ok. 70%. Zastosowanie tego leku wobec bakterii opornych obniża odsetek eradykacji z 88 do 18% (Megraud, Gut 2004). Dlatego zalecenia europejskie dopuszczają stosowanie klaritromycyny jedynie na obszarach, na których pierwotna oporność bakterii na ten antybiotyk nie przekracza 15-20%. W Polsce odsetek szczepów opornych na klaritromycynę wynosi 15% u dorosłych i ponad 20% u dzieci (Łaszewicz, 2004). Zgodnie z najnowszymi zaleceniami nie powinno się zatem stosować tego antybiotyku do eradykacji Hp bez wstępnej oceny wrażliwości bakterii. Ponieważ spełnienie tego warunku nie wydaje się możliwe, w leczeniu pierwszego wyboru wskazane jest stosowanie amoksycyliny i metronidazolu z pominięciem klaritromycyny.

W przypadku nieskuteczności pierwszej terapii, zwykłym leczeniem drugiego wyboru powinien być zestaw 4 leków stosowanych przez 7-10 dni: sól bizmutu, IPP, tetracyklina (4x 500 mg) i metronidazol (3x 500 mg). W wytycznych Maastricht III dopuszczono wydłużenie tego leczenia do 14 dni oraz użycie schematu czterolekowego jako leczenia pierwszego wyboru. W Polsce sole bizmutu są niedostępne i dlatego proponuje się schemat trójlekowy zawierający IPP, amoksycylinę lub tetracyklinę oraz metronidazol przez 10-14 dni.