Terapia on-line - miesięcznik dla lekarzy i farmaceutów

|rejestracja

0

AKTUALNOŚĆ

Przewlekła obturacyjna choroba płuc – 3 kroki od diagnozy do terapii

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) jest powszechnie występującą, przewlekłą chorobą, poddającą się profilaktyce i leczeniu. W Polsce najczęściej dotyczy palaczy papierosów. POChP należy podejrzewać u każdej osoby po 40. r.ż. palącej papierosy i skarżącej się na przewlekły kaszel z odkrztuszaniem, a zwłaszcza wówczas, gdy skarży się dodatkowo na duszność wysiłkową. Rozpoznanie choroby ustala się na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego, spirometrycznego i radiologicznego klatki piersiowej.

Choroba jest wciąż niedodiagnozowana we wczesnych stadiach zaawansowania, co skutkuje opóźnieniem terapii. Spirometria jest podstawowym badaniem czynnościowym układu oddechowego, niezbędnym do rozpoznania POChP, którego celem jest wykazanie zaburzeń wentylacji o typie obturacji.

Mija właśnie 5 lat od kiedy ukazał się raport GOLD (Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease), a wraz z nim nowa klasyfikacja chorych na POChP. Zgodnie z tymi wytycznymi, chorych na POChP kategoryzuje się do grup ciężkości nazwanych literami A, B, C i D.

Przypisanie chorego do odpowiedniej kategorii ciężkości należy rozpocząć od oceny nasilenia duszności w oparciu o zmodyfikowaną skalę duszności mMRC (Medical Research Council). Alternatywnym narzędziem, zalecanym przez ekspertów GOLD do klasyfikowania ciężkości choroby, jest test oceny POChP (COPD Assessment Test, CAT), który pozwala na ocenę stopnia nasilenia objawów innych niż duszność. Kolejnym elementem niezbędnym do kategoryzacji chorych na POChP jest ocena ryzyka wystąpienia zaostrzeń. Można tego dokonać w oparciu o stopień obturacji (wskaźnik FEV1) lub w oparciu o wywiad na temat liczby zaostrzeń w ostatnim roku i miejsca leczenia (dom, szpital).

Głównym celem kategoryzacji chorych na POChP jest ocena ciężkości choroby, w tym stopnia ciężkości zaburzeń przepływu powietrza, wpływu choroby na stan zdrowia oraz ocena ryzyka przyszłych zdarzeń, takich jak zaostrzenia, hospitalizacje czy zgon. Przypisanie chorych do poszczególnych grup ciężkości ma na celu dobór optymalnej formy leczenia. Oceny kategorii zaawansowania POChP należy dokonać w okresie stabilnym choroby, najlepiej w momencie rozpoznania. Kategorii zaawansowania nie należy zmieniać po uzyskaniu poprawy wskutek leczenia.

Chronic obstructive pulmonary disease – 3 steps from diagnosis to treatment
Dr n. med. Marzena Trzaska-Sobczak,
dr n. med., dr n. hum. Małgorzata Farnik,
dr hab. n. med. Adam Barczyk
Katedra i Klinika Pneumonologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach
Kierownik: dr hab. n. med. Adam Barczyk

Cały artykuł: TERAPIA w gabinecie lekarza rodzinnego, 12 (347), grudzień 2016, strona 47-50
Prenumerata: www.terapia.com.pl/prenumerata
Pojedyńczy egzemplarz: www.terapia.com.pl/numery_archiwalne


Copyright © 2001-2017 WarsawVoice S.A. All rights reserved.  Design by: esculap.com  |  Kontakt z Webmasterem